رویدادهای مهم 9 شهریور

۱۲۸۶هجری خورشیدی: قرارداد تقسیم کشور مستقل و باستانی ایران بین روسیه و انگلیس امضا شد.

انگلستان و روسیه در شهر سن پترزبورگ، پایتخت آن زمان روسیه این قرارداد را امضا و ایران را بین خود تقسیم کردند. دولت فرانسه برای رسیدن آن دو دولت به این توافق ماه‌ها تلاش و واسطه‌گری کرده بود. هدف فرانسه، حل اختلافات روسیه و انگلستان بر سر ایران، افغانستان و تبت بود که بدون رفع آن تشکیل یک اتحادیه نظامی این سه کشور به نام «تفاهم سه‌گانه» در برابر اتحادیه آلمان، اتریش و ایتالیا امکان‌پذیر نبود. فرانسه از تنها ماندن دربرابر آلمان وحشت کرده بود. طبق موافقتنامه سن‌پترزبورگ که «ستولی پین» نخست‌وزیر وقت روسیه هم از قبل خواهان امضای آن بود، علاوه‌بر تقسیم ایران؛ افغانستان در دایره نفوذ انگلستان قرار گرفت تا مطمئن باشد که هندوستان (همه شبه‌قاره) را از دستش خارج نخواهند ساخت.
۱۰ شهریور
۱۹۷۰ میلادی: فرانسوا موریاک روزنامه‌نگار، نویسنده و شاعر شهیر فرانسوی و برنده جایزه ادبی نوبل سال ۱۹۵۲ در ۸۵ سالگی درگذشت. نخستین داستان او «دفترچه سیاه» نام داشت، سپس «بوسه‌ای برای لپر» و... .
۱۱ شهریور
۴۹۰ پیش از میلاد: یک میهن‌دوست آتنی به نام فیلیپیدس، پس از اطلاع از تصرف جزیره «اوبوآ» توسط نیروی دریابرد ایران و پیاده شدن طلیعه این نیرو در «آتیکا» و دشت ماراتن، ۲۴۰ کیلومتر فاصله آتن تا اسپارت را در دو شبانه‌روز دوید تا از سران اسپارت بخواهد که به کمک آتن بشتابند و پس از رسیدن به اسپارت برخاک افتاد و با التماس تقاضای خود را مطرح کرد. به نوشته هرودوت، فیلیپیدس پس از بازگشت به آتن به میدان جنگ رفت و هنگامی که مشاهده کرد ایرانیان به کشتی‌هایشان می‌روند تا بازگردند مسافت ساحل تا شهر آتن (عرض ناحیه ماراتن
Marathon) را که ۴۰ کیلومتر بود، دوید تا مردم آتن را که در نگرانی بسر می‌بردند از این بازگشت آگاه سازد که پس از دادن خبر، بر زمین افتاد و درگذشت. به همین جهت مسابقه دو طولانی المپیک را «ماراتن» نام نهاده‌اند که ۴۲ کیلومتر است.
۱۲ شهریور
۱۳۰۷ خورشیدی: کار نوسازی آرامگاه فردوسی، ایرانی بزرگی که خود را وقف خدمت به ایران و زبان پارسی کرده بود در توس خراسان آغاز شد. این ساختمان باشکوه پس از تکمیل و آنگاه تزیین مجدد، بیستم مهرماه سال ۱۳۱۳ هجری خورشیدی طی مراسمی با حضور مستشرقین و ایرانشناسان سراسر جهان، ادیبان کشور و مقامات فرهنگی و دولتی گشایش یافت. فرق فردوسی با دیگر ایراندوستان بنام، در این بوده است که بدون چشمداشت عمر خود را وقف خدمت به وطن و زبان فارسی کرد. فردوسی به سال ۳۹۹ خورشیدی در توس در گذشت.