«شیرین»، تازهترین اثر «عباس کیارستمی» در حالی اکران سراسری خود را در کشور آغاز کرده که نگاه مخاطبان جهانی و منتقدان سینمایی جهان نسبت به این اثر بسیار متفاوت بوده است و دیوید بوردول آن را بیشتر یک رخداد صوتی میداند تا یک فیلم.
به گزارش خبرگزاری مهر، فیلم شیرین که روایتی از واکنشهای ۱۱۳ بازیگر زن سینما در برابر تماشای نسخه سینمایی داستان خسرو و شیرین در سالنی فرضی را روایت میکند.
شیرین یک تجریه محض در سینماست که میتواند در عرصه تجربه گرایی یک فرصت تازه شمرده شود اما طبیعی است که مخاطب چه خاص و چه عام نتواند ارتباط سریعی را با آن برقرار کند.
جنجالهای شیرین با اکران آن در جشنواره فیلم ونیز آغاز شد. جایی که تماشاگرانش پس از مشاهده فیلم معترضانه به آن تاختند و حتی خواستار بازپس گیری پول بلیت خود شدند. البته که این واکنش نه میتواند ارزش یک اثر سینمایی را نفی کند یا حتی به آن ارزش بیشتری را بدهد اما به هر حال نخستین برخورد با مخاطب چندان دلپذیر بود.
شیرین یک فرصت برای نمایش احساسات انسانهاست که از قضا همه هم بازیگرند. اما واکنشهای بینالمللی همه در تایید این تجربهگرایی نبودند. «اندرو پولور» منتقد روزنامه گاردین معتقد است: واقعا ناراحتکننده است که در سالن سینما بنشینی و واکنش عدهای دیگر از تماشاگران سینما را روی پرده تماشا کنی.
اما در مقابل یکی از منتقدان هالیوود ریپورتر یعنی دبورا یانگ معتقد است که شیرین یک چرخش جالب توجه دیگر در کارنامه فیلمسازی کیارستمی است.
دیوید بوردول، منتقد سینمای اما تحلیل جالبی را درباره برخورد تماشاگران یا این فیلم ارائه میکند: ماهیت اجرایی که زنان میبینند و برایش اشک میریزند، چیست؟ آیا یک نمایشنامه است؟ افکتهای صوتی سنگین، موسیقی پرالتهاب و شیوه ضبط صدای بازیگران تداعیگر اجرای یک نمایشنامه نیستند و سرچشمه صدای قطرات آبی که هر از گاهی از بلندگوی سمت راست به گوش میرسد، چیست؟ ماهیت تصویری داستان زدوده شده، ولی حضور داستان در باند صوتی به همان اندازه ملموس است که حضور صورت زنان در تصویر فیلم. چیزی که این زنان به تماشایش نشستهاند، نه سینماست و نه تئاتر، بلکه تلفیقی است از تجربه شدت یافته یک رخداد صوتی-تصویری.
از سوی دیگر ژان میشل فرودون، سردبیر مجله معتبر کایه دو سینما، فیلم شیرین ساخته کیارستمی را بهعنوان فیلم برگزیده در نظرسنجی نشریه انگلیسی سایتاند ساوند معرفی کرده است. یا مثلا در روزنامه گاردین پس از نمایش فیلم شیرین در جشنواره ونیز، درباره کیارستمی نوشته شد؛ واقعیت این است که کیارستمی طی سال‌های حضور در سینما به تدریج از سینما فاصله گرفته و در تجربههای تازهاش بیشتر به یک «هنرمند اینستالیشن» شبیه بوده تا یک فیلمساز.
همه اینها در کنار هم میتواند نگاههای متفاوت به این اثر کیارستمی را نمایش دهد. فیلمی که خود کیارستمی دربارهاش گفته است: این فیلم لحظاتی از خصوصیترین احساسات بازیگران زن سینمای ایران است. در سینمای امروز ایران بد نیست زنی مانند شیرین هم داشته باشیم.